Voor de meeste wielerfans is de man die in 2018 zijn stempel zal hebben gedrukt op de muur van Hoei – deze zeer droge kust die elk jaar de komst van de Waalse Pijl verwelkomt – niemand minder dan Julian Alaphilippe. Een paar maanden na hem, in augustus precies, onderscheidde een andere wielrenner zich, door de pedalen uiteraard iets minder hard in te trappen, maar door een minstens zo bewonderenswaardige prestatie neer te zetten. Michel Thomé, een 53-jarige lokale hardloper, die tijdens een midlifecrisis begon met fietsen, beklom de muur 67 keer op rij en slikte daarmee het equivalent van het hoogteverschil van de Everest in 31 uur inspanning. Terwijl de editie van 2019 van de Waalse Pijl voor de deur staat, vond Cycling Heroes deze anonieme held om samen met hem het ontstaan ​​van deze prestatie, volbracht op hellingen van ongeveer 20%, te achterhalen.

Kunt u ons uitleggen hoe u tot de beslissing kwam dat u 67 keer achter elkaar de Muur van Hoei zou beklimmen?

Ik woon nu al vlak naast de deur. Omdat deze muur over de hele wereld beroemd is, is elke lokale fietser in de verleiding om zichzelf erop te testen. De eerste keer dat ik begon, reed ik er drie keer mee, de tweede keer 10 keer, de volgende keer 27 keer, en de laatste keer, degene die ons interesseert, 67 keer! Ik denk dat ik daar zal stoppen, omdat het exponentieel is, ik weet niet zeker of ik het tempo kan bijhouden.
Als ik de inspanningen op dit punt begon te herhalen, kwam dat omdat ik het principe van Everesting op internet ontdekte: het betekent dat je zo vaak als nodig een heuvel beklimt om een ​​hoogte van 8.848 meter te bereiken, de hoogte van de Everest. Ik denk dat het een vrij recente uitdaging is; het was een Australiër die er ongeveer tien jaar geleden mee begon. Hij heeft zelfs een tabel gemaakt met de mensen die daarin zijn geslaagd. In de wereld zijn dat er een paar duizend (3.262 precies, noot van de redactie), in België zijn dat er maar een twintigtal. Om in de Hall of Fame te komen moet je een bewijs van je prestatie overleggen. Daarom heb ik mijn race op Strava en op mijn persoonlijke GPS vastgelegd en bovendien foto's gestuurd.

Het is het soort uitdaging dat toch een beetje masochistisch is...

Het is waar dat ik een heel Ardens karaktertrekje heb: ik geef nooit op. Ik ben heel eigenwijs, ik wil niet slim zijn, maar als ik me ergens in stort, doe ik het voluit. Ik vind lijden niet erg, het lijden van de atleet is heel karakteristiek, het geeft plezier om het te overwinnen.

Hoe heb je je voorbereid op dit optreden?

Maandenlang heb ik de specifieke training gevolgd die werd aangeboden door de uitvinder van de Everesting-uitdaging. Het is een mix tussen uitstapjes over zeer lange afstanden en heuvelsprints. Ik deed dit zes dagen per week en hoewel ik een beginnende hardloper was, was het voor mij voldoende om te slagen. Daarna was het nog steeds erg aangrijpend en veeleisend. Ik moest onderhandelen met mijn werkgever om mijn professionele rooster te regelen, maar ook met de vereniging waar ik lid van ben en natuurlijk met mijn gezin.

Je bent aan dit project begonnen om jezelf te overtreffen, maar ook voor een goed doel…

Ik maakte van deze poging gebruik om geld in te zamelen voor een vereniging die strijdt tegen huiselijk geweld waarvoor ik had gewerkt. En het is waar dat ik het geluk had behoorlijk wat media-aandacht te krijgen, vooral van de lokale pers; Ik heb ze kunnen laten profiteren van de zichtbaarheid van mijn avontuur. Het geeft iets meer betekenis dan een uitdaging om de uitdaging, en het legde ook een beetje druk op mij!

« Ik vertrok rond 04.30 uur, in de regen. Maar ik was in een zeer goede conditie en vooral heel gelukkig. Ik hou van het gevoel van eenzaamheid dat het vertrek vóór zonsopgang omringt. » 

Vertel ons iets over hoe dit uitje verliep.

De uitdaging duurde 31 uur. Ik vertrok rond 04.30 uur, in de regen. Maar ik was in een zeer goede conditie en vooral heel gelukkig. Ik hou van het gevoel van eenzaamheid dat het vertrek vóór zonsopgang omringt. De enige die mij in de eerste ronde kwam opzoeken was mijn broer. Hij had 50 mijl afgelegd alleen maar om mij te komen aanmoedigen, het verwarmde mijn hart. Ik zou zeggen dat tijdens de eerste 10/15 beklimmingen de mensen sliepen, ik was behoorlijk kalm. Toen begonnen mensen uit het dorp, waarvan ik sommigen niet eens kende, aan de kant van de weg te staan ​​om mij aan te moedigen. Tot de 40e beklimming voelde ik me lichamelijk goed, ik kon met mensen praten, daarna begon ik tussen de 40e en de 50e het gevoel te krijgen dat het een gewelddadige inspanning was en een beroep te doen op mijn reserves. Uiteindelijk, van de 50e tot de 65e, had ik last, ik had maagproblemen... Het was echt moeilijk tot de voorlaatste, daarna droeg het vooruitzicht op succes me mee. Op de laatste klim verliep alles zonder problemen, ik gaf gas. Toen ik op de top aankwam, waren er collega's, vrienden, vreemden die voor mij juichten. Nou ja, relatief gezien was het ook niet de Waalse Pijl!

Wat was het moeilijkst?

Ik zou zeggen dat het moeilijkste was eten. Elke twee à drie beklimmingen nam ik een energiereep granen, afgewisseld met isotone drankjes en een kom met deeg verwarmd tot 6/4/2. Het volstaat te zeggen dat het geen groot genoegen was. Bij aankomst verslond ik de slagroomtaart die mij werd aangeboden, ook al had ik hem al jaren niet meer gegeten! Maar na 30 uur energierepen eten... Maar verder ging het fysiek best goed. Ook merkte ik na de race dat ik last had van mijn pols, dat was de enige pijn die ik voelde. Ik had een doorgesneden ligament aan de binnenkant van mijn hand en een gebroken bot door een val in juli.

Heeft u een nieuw project van hetzelfde kaliber voor de toekomst?

Van hetzelfde kaliber, nee. Maar volgend jaar april wil ik graag twee of drie maanden door Europa fietsen van Tarifa naar het noordelijkste puntje van Noorwegen. Het gaat heel lang duren, ik zal onbetaald verlof moeten opnemen, maar het is het waard!

Bron: https://fr.cyclingheroes.com/fr/blog/lhomme-qui-gravi-le-mur-de-huy-67-fois-daffilee